ترکش ولگرد

کنترل قدرت یا قدرت کنترل

ترکش ولگرد — 2012-05-23T12:26:50+01:00

رسانه ها به عنوان رکن چهارم توسعه مردم سالاری و نهادینه شدن دموکراسی نقش بسیار مهمی در افکار عمومی و حرکت های اجتماعی داشته و دارند و به همین دلیل به میزان توسعه و نهادینه شدن دموکراسی، پذیرش و تحمل و یا برخورد با رسانه ها متفاوت است یا بهتر است بگوییم کیفیت و کمیت رسانه ها در هر کشوری شاخصی برای اندازه گیری میزان دموکراسی در آن کشور ها و سنجش نوع حکومت هاست.

ازآغاز عصر انتشار روزنامه ها و مجلات، از این رسانه ی پر مخاطب و فراگیر بعد از سه رکن اول دموکراسی یعنی : قانون اساسی، نظام پارلمانی (مجلس) و احزاب سیاسی به عنوان رکن چهارم دموکراسی و سنگ بنای رسیدن به آزادی که کجروی های قدرت های حاکم را نشان خواهند داد، یاد می شد و به شدت مورد استقبال طبقات فقیر و متوسط جامعه قرار گرفت چون که ابزاری بود برای کنترل قدرت و قدرتمندان.

مطبوعات بخش مهمی از وظیفه مدیریت و مهندسی افكار عمومی را بر عهده دارند چرا كه برای نهادینه كردن هر موضوعی در بطن جامعه ابتدا باید از مطبوعات و رسانه‌های جمعی شروع كرد. بر همین اساس در دنیای امروزی مطبوعات در جهت‌دهی به افكار عمومی و هدایت و كنترل جریان‌های مختلف جامعه نقش مهمی بر عهده دارند و به عنوان پل ارتباطی میان مردم و مسئولان باید ایفاگر رسالت خطیری باشند. از همین ‌رو طهارت و پاكی افكار و اندیشه در كنار مصون ماندن قلم اصحاب رسانه از كینه توزی و دشمنی‌ها علاوه بر مدیریت صحیح افكار عمومی وشكل دهی به روند حركتی آن موجب تربیت نسل‌های مختلف كشور و توده‌های مردمی خواهد شد كه موجبات تسهیل امر آموزش وتربیت در كنار ارگان‌های مرتبط با این مقوله را نیز فراهم می‌كند.

بعد از مدتی رسانه ها هم دچار این آفت شدند و به جایی رسیدند که چامسکی، محقق و کارشناس برجسته ی سیاسی یکی از اصول بنیادین در رسانه ها را همراهی با قدرت حاکم می داند و می گوید: اختلاف نظر رسانه ها با قدرت حاکم، به نابودی آن می انجامد. و سرانجام رکن چهارم دموکراسی که امیدی برای مردم فقیر و متوسط به شمار می رفت در اسیر دولت ها و ابر شرکت ها شد و به جایی رسید که بعضی از اصحاب قدرت گویی مطبوعات را به منزله دستمالی تلقی می کردند که یک روز از آن برای زدودن غبار از چهره ی احزاب و جناح ها بهره می جویند و روزی دیگر این دستمال آلوده را به گوشه ای پرتاب می کنند. این در صورتی است که ما در رسالت رکن چهارم داریم که باید به عنوان چشم تیز بین و پلیس اجتماع تلقی شود که بر اعمال سیاستمداران، نارسایی ها و ناهنجاری ها نظارت کند.

حال با توجه به این فضا و اهمیت رسانه ها، به خصوص رسانه های مکتوب جایگاه آن را می بینیم که "چهارمین رکن دموکراسی" در خیلی از حوزه ها هنوز در قالب یک حرف مانده و اقداماتی که باید پایه گذار این رکن مهم باشد، اجرا نشده؛ به طور مثال در ایران می بینیم که صاحب امتیازان در ایران عموما روزنامه نگار نیستند که خود این باعث شکاف عمیق در بدنه و راس مطبوعات ایجاد می کند و یا اینکه اکثر مدیر مسئولان، خبرنگار نیستند در صورتی که در کشورهای پیشرفته مدیر مسئولان باید حداقل به پنج زبان زنده دنیا مسلط باشند و بیست سال سابقه کاری داشته باشند.

از دیگر معضلات ما در حوزه ی رسانه که بحث ریشه دار تری هم هست، همین کم بودن میزان مطالعه است و آثاری که به تبع آن در این حوزه به دنبال خواهد داشت مثلا در بیشتر کشور های توسعه یافته مطبوعات با واژه ی تعطیلات آشنا نیستند و منتشر نشدن روزنامه ها در روزهای تعطیل، غیرعادی است چون که لطمه ای به نظام رسانه ای وارد می کند و همان طور که کاظم معتمد نژاد، پدر علوم ارتباطات در ایران می گوید:" همان طور که دموکراسی قابل تعطیل نیست، مطبوعات نیز قابل تعطیلی نیست و هر تعطیلی در مطبوعات به حکومت مردم و دموکراسی لطمه وارد می کند." که از مهمترین عواملش می تواند بی علاقگی و یا بی نیازی مردم از مطالعه ی مطبوعات در روزهای تعطیل باشد که البته بی نیازی مردم را باید در عوامل دیگری همچون بی اعتمادی مردم نسبت به این رسانه ها و یا رشد سریع رادیو و تلویزیون به مدت کمی بعد از ورود روزنامه و عادت کمتر به روزنامه خوانی باید بررسی کرد. البته باید این نکته را در نظر داشت که هیچ رسانه ای نمی تواند جای رسانه ی دیگر را در جامعه بگیرد به طور مثال رادیو و تلویزیون نمی توانند جای مطبوعات را بگیرند چون که وظیفه ی مطبوعات تحلیل و تفسیر خبر هاست و مکمل رسانه های دیداری و شنیداری است.

اما پر واضح است که هم رسانه های ما و هم مخاطبانشان در ایران، با آن رسالتی که در نظام مردم سالار برایشان تعریف کرده اند فاصله ی زیادی دارند؛ در آن رسالت تعیین کرده اند که رسانه ها باید روشن کننده ی افکار عمومی و باعث بالا بردن سطح معلومات و دانش مردم باشند، باید تلاش کنند برای نفی مرزبندی های کاذب و تفرقه انگیز و قرار ندادن اقشار مختلف جامعه در مقابل یکدیگر، باید مبارزه کنند با مظاهر فرهنگ استثماری (اسراف، تبذیر، لغو تجمل پرستی ، اشاعه فحشا) و ترویج و تبلیغ فرهنگ اصیل اسلامی و گسترش فضایل اخلاقی.

حال ما هم اکنون در این فضای رسانه ای شاهد آن هستیم که قسم زیادی از این فضا نه تنها در مسیر این رسالت ها حرکت نمی کند بلکه به صورت خودآگاه یا ناخود آگاه به تبلیغ مظاهر فرهنگ استثماری و ضد اسلامی می پردازد و چه بسا اگر ما چنین رسانه هایی نداشتیم، اوضاع خیلی بهتر از این ها پیش می رفت.

امروز تعامل با ساختارهای مردم سالار و انقلابی باید از اساسی ترین حركت های تبلیغی و اجتماعی رسانه ها باشد چون که وقتی نظامی مردم سالار است، به پشتوانه ی مردم است که قوام و استحکام و عینیت پیدا می کند و تا آگاهی و تعامل با این قشر از طریق رسانه ها صورت نگیرد و رسانه ها به تبیین به حق مسایل نپردازند، وجهه ی مردمی بودن نظام اسلامی خدشه دار می شود.

زاده ی حروم...

ترکش ولگرد — 2012-05-18T07:16:16+01:00

حروم زاده ای به نام ش.ن که بیشتر از این نمی خواهم با صحبت کردن درباره ش دل حروف را به درد بیاورم و فقط

امام صادق (ع) : یکی از نشانه های ولد الزنا دشمنی با ما اهل بیت است. (امالی شیخ صدوق -ص338)

شهر ما، خانه ی ما!

ترکش ولگرد — 2012-04-13T07:32:16+01:00

شرح و نقدی بر فیلم نارنجی پوش مهرجویی

1.داستان فیلم

نارنجی پوش، ماجرای یک عکاس روزنامه نگار به نام حامد آبان است که با پسرش در ایران هستند و همسرش یک نخبه ی ریاضی است که در اروپا زندگی می کند.آقای آبان بعد از مطالعه ی یک کتاب در باره ی بهداشت و فنکشویی به شدت عاشق تمیزی و زیبایی محیط اطرافش می شود و این دوست داشتن به حدی زیاد می شود که باعث تحول در زندگی او می شود و سعی می کند که از منزل خودش شروع کند و کم کم این حس را نسبت به محیط پیرامون و جامعه ی خود داشته باشد و آن قدر زیاد می شود که تصمیم می گیرد که در لباس یک رفتگر ساده به زیبایی شهر خودش کمک کند و اهمیت این موضوع را به بقیه هم بگوید.

2.نوع ساخت و بازی ها

داستان و فیلم نامه، در ظاهر خیلی ساده به نظر می رسد که این سادگی هم در نوع ساخت و هم در دیالوگ ها و نوع بازی بازیگران این فیلم مشخص است، به طور مثال فیلم بدون هیچ مقدمه ای موضوع اصلی فیلم را به شکل مستند گونه ای بیان می کند و نشان می دهد که سازنده ی فیلم، داریوش مهرجویی کنار یک ساحل کثیف ایستاده وافسوس می خورد از این که در کشور ما این همه زیبایی وجود دارد اما به دست خودمان آلوده و غیر قابل استفاده می شوند.

این فیلم علی رغم تبلیغات گسترده ای که از آن شده بود، اصلا در حد و اندازه های یکی از فیلم ساز های به اصطلاح معروف به نام مهر جویی نیست و بیشتر شبیه یک تبلیغ دو ساعته است و اصلا قابلیت این که به عنوان یک فیلم سینمایی مطرح شود را ندارد.

در سطح ظاهر و صورت این فیلم خواسته همین مسئله را تذکر دهد که نسبت به زیبایی و تمیز بودن اطراف خودمان حساس باشیم و در کنار این بحث داستان همسر آقای آبان را مطرح می کند که به عنوان یک نخبه ی ریاضی تصمیم گرفته جدای از خانواده خود، در خارج از ایران زندگی کند اما بعد از اینکه همسرش تصمیم گرفته که یک رفتگر باشد، می خواهد پسرش را نیز با خود به خارج از ایران ببرد اما جریانی که این مرد درست می کند باعث می شود که افراد بسیاری او را همراهی کنند، از جمله همسرش که از تصمیم خود منصرف می شود و درایران می ماند و در کنار همسر و پسر خود اقدام به پاکسازی محیط اطراف خود می کند.

بعضی ها این فیلم را پاسخی به فیلم" جدایی نادر از سیمین" اصغر فرهادی دانسته اند که می گوید به جای اینکه به فکر رفتن از ایران باشیم بهتر است که در همین جا بمانیم و شرایط را درست کنیم نه اینکه همه ی پل های پشت سرمان را خراب کنیم و راهی جز رفتن را انتخاب نکنیم.اما بنده نوعی دیگر به آن پرداخته ام که و این فیلم را خیلی متفاوت با اهداف فیلم جدایی نادر از سیمین نمی دانم، در صورتی که پذیرفتن آن بدون کمترین قرائن، سخت و دشوار است اما به عنوان یک برداشت از فیلم مطرح می کنم. این فیلم که داستانی بسیار ساده را روایت می کند اما با استفاده از اسم و رنگ شهرداری، به عنوان یک رفتگر ساده می گوید که ما باید در قالب یک رنگ به اصلاح امور بپردازیم باید در قالب این رنگ در هر جایگاه و پست و مقامی که هستیم از یک عکاس روزنامه نگار گرفته تا یک نخبه ی ریاضی باید به فکر اصلاح و زدودن کثیفی ها از شهرمان باشیم ما باید برای از بین بردن آن ها با هم بسیج شویم. مطرح کردن این رنگ برای زدودن کثیفی های شهر از یک طرف می تواند کاملا منطقی به نظرآید که این رنگ لباس های شهرداری می باشد اما از طرفی دیگر می تواند قصدو غرض هایی پشت سر ین نوع انتخاب باشد بدین منظور که ما همگی باید در قالب یک رنگ(که در این فیلم نارنجی است) به اصلاح و تغییر دست بزنیم و کثیفی هایی را که کل شهر و وجودمان را فراگرفته بزداییم و به زباله دان بسپاریم، با این نوع نگاه، سازنده به نوعی انقلاب در قالب یک رنگ را مطرح می کند که ما باید در قالب یک رنگ باهم متحد شویم وجریانی درست کنیم و دست به اصلاح و تغییر بزنیم.

اما ظاهر داستان آن قدر پیچیده نیست که مجبور باشیم چنین تحلیلی را از فیلم ارائه دهیم وبیشتر به یک فیلم تبلیغی برای شهرداری است که مردم را دعوت می کند به این که محیط زندگی و شهرخود را تمیز نگه دارند و هر تغییری را ابتدا از خود و زندگی خود شروع کنندو سپس بقیه را همراه کنند همین؛ و چنین تحلیلی که ارائه شد بیشتر حاصل یک نوع بدبینی نسبت به فیلم نامه و سازنده ی فیلم است.

نکته ی قابل تامل دیگر شکل خانواده ای بود که در فیلم حضور داشت؛ حامد آبان پدر این خانواده است که با پسرش زندگی می کند و مادراو نخبه ی ریاضی است که در خارج از کشور مشغول تحصیل است و کار تربیت و آموزش پسر این خانواده به دوش یک پرستار است و جایگاه مادر برای این پسر، فقط زنی است که تولدش را تبریک می گوید و گاهی احوالی از او می پرسد، همین. با ارائه ی چنین الگویی از خانواده که خیلی خوب و خوش هستند، به نوعی نشان می دهد که مادری می تواند به جای اینکه به تربیت فرزند خود برسد در آن طرف مرز ها باشد و تحصیل کند، بدون اینکه کمبودی حس شود و جای خالی مادر ملموس باشد.

امتیاز من به فیلم(از 5 نمره):
داستان فیلم :2 نوع ساخت و بازی ها:3 ارزش دینی :1
میانگین:2

خصوصی ترین مرگ

ترکش ولگرد — 2012-03-29T14:10:09+01:00

1.داستان فیلم

داستان فیلم راجع به زندگی خصوصی یک سیاست مدار روزنامه نگار به نام ابراهیم کیانی است که در اوایل انقلاب فردی افراطی بوده که به تدریج تبدیل به روزنامه نگاری روشنفکر می شود که با هزاران توجیه خود را از بند هر گناهی رها می کند و بی توجه به خانواده ی خود، در رابطه ای پنهانی، یک زن صیغه ای می گیرد و درآخرهم برای اینکه این پنهان باقی بماند او را می کشد و از بین می برد.

2.نوع ساخت و بازی

کارگردان با بازی خوبی که از فرهاد اصلانی گرفته است می خواهد شرح حالی از چند شخصیت سیاسی، در قالب یک فرد را نمایش بدهد، کسانی که در اوایل انقلاب به اسم نهی از منکر با بدحجابی بدترین برخوردها را می کردند، موهایشان را قیچی می کردند، پونزدرپیشانی دختران فرومی کردند وسینما ها را آتش می زدند اما بعد از مدتی، به اسم روشنفکری، پایه های انقلاب را از ریشه می زدند و با اصول اساسی دین مخالفت می کردند. وی می خواهد اشخاصی از سیاست ما را نشان بدهد چه مسئولیت هایی داشتند و از کجا به کجا رسیدند.

کارگردان درجریان موازی با داستان فیلم، نشان می دهد که همه چیز از کوچک شمردن یک گناه، از یک دروغ و رابطه های پنهانی با یک زن جوان نامحرم شروع می شود که به بدترین گناه ها می رسد.

فیلم از جزییات فنی بالایی برخوردار نیست و اصلا خوب شخصیت پردازی نکرده است و فقط می خواهد متلک های سیاسی را در قالب یک فیلم نشان دهد و آن ها را به صورت پراکنده به افراد و شخصیت های مختلف سیاسی ابراز کند واز این دیالوگ ها وقسمت های مختلف فیلم آن طور که ظرفیت مانور داشت استفاده نکرده است.

این فیلم نتوانست در مسیر هدف اصلی خود حرکت کند و نتوانست گروه افراطی و توجیه گر را به خوبی معرفی کند و از اواسط فیلم به بعد کارگردان هدفش را گم می کند و بیشتر به دیالوگ ها و صحنه های جنسی بین زن و مرد صیغه ای می پردازد که از هدف فیلم جداست به طوری که انگار این فیلم ساخته شده تا این روابط را در قالب یک فیلم نشان دهد نه روایتی از یک جریان سیاسی.

اصلا نتوانست چهره ای از مردم انقلابی و جبهه و جنگ دیده که دنبال آرمان ها و اهداف بلند تری بودند را به نمایش بگذارد وآن قدر کم و مبهم بود که لابه لای حرف های جنسی و تیکه های پراکنده ی سیاسی گم شد انگار اصلا چیزی نگفته و اکثر مردم و انقلابیون را متهم به افراطی گری کرد که در آخر کار هم در کثافت سیاسی کاری و سیاست بازی های خود غوطه می خورند و این هم گوشه ای از سیاه نمایی این فیلم است که به مخاطب القا می کند و به جای اینکه این جریان را به نقد بکشد، بیشتر فیلم به روابط جنسی بین زن و مرد تبدیل می شود که از ناتوانی کارگردان در بازتولید و بهره برداری از این فرصت یه عنوان یک نقد به فضای سیاسی کشور و جسور نبودن وی در عرصه های سیاسی را نمایان می سازد.

امتیاز من به فیلم(از 5 نمره):
داستان فیلم :2 نوع ساخت و بازی ها:3 ارزش دینی :2
میانگین:3.2

دو کوهه! کو یگان ذوالفقارت؟

ترکش ولگرد — 2012-03-27T19:13:56+01:00

در دو کوهه چه گذشت...

امسال، پنجمین باری بود که سال را با شهدا و در کربلای ایران شروع می کردیم.شلمچه،طلاییه،هویزه،اروند و فکه را زیارت کردیم و بازهم مثل پارسال، آخرین جایی که رفتیم دوکوهه بود دوکوهه.

اولین سالی که جنوب اومدم، آرامش دوکوهه را جای دیگری پیدا نکردم. مناجات ها و خلوت هایش برام خیلی خاطره انگیز و دوست داشتنی بود و همیشه مقدس ترین مکان ها را با یاد دوکوهه، خانه ی عشق خطاب می کردم و سلام می دادم:السلام ای خانه ی عشق، سلام ما به تو میخانه ی عشق...

به نماز مغرب حسینیه ی حاج همت رسیدیم و برای اقامه ی نماز رفتیم، نماز اول که تموم شد یکی از نماز گزاران بلند شد و گفت شهدا برای حرف حق شهید شدند و من هم می خواهم دو کلمه حرف حق بزنم و سپس از نحوه ی مدیریت دوکوهه شکایت کرد و در تایید حرف این جوان، در آخر نماز هم یکی دیگر از نمازگزاران بلند شد و چند دقیقه ای حرف زد.

بدون اینکه دعا و تعقیباتی خوانده شود، برنامه ی بعد از نماز دوکوهه شروع شد. سردار عسگری به همراه دو نفر دیگر از رزمنده ها برای خاطره گویی آمدندو به گفته ی خود سردار قرار شد به مناسبت آغاز سال 91، چند خاطره ی طنز بیان شود، رزمنده ی اول شروع کرد و سپس رزمنده ی بعدی، در این میان هم سردار با آن ها شوخی می کرد و به آن ها متلک بار می کرد، می خواست فضا را خنده دار تر کند، خاطره ی اول که تموم شد سردار خاطره ای از گوسفند را یادآوری کرد تا آن دو نفر باز گو کنند و باز هم سردار برای بهتر کردن فضا به کارش ادامه داد و متلک هایی بار آن ها کرد. بیشتر شبیه نمایش های خیابانی شده بود تا جلسه خاطره گویی، نه خاطره ها محتوای خاصی داشت و نه فضای حسینیه!

داستان از این جا شروع شد:

چند بار اعلام کردند که ساعت 21:30مراسم گردان تخریب برقرار است رفتیم اما با تاخیر شروع می شد و منتظر نماندیم و توصیف مراسم گردان تخریب را از دوستان جویا شدیم که چطور بوده.

همین که شنیدیم ،آقا سلمان(یکی از روحانیان همراه کاروان ما) با حال نزار و پریشان از اواسط راه برگشته اند، حساب کار را کردیم که چه افتضاحی به بارآورده اند و چه کرده اند.

شب آخر سفرمان بود، قرار شد مراسم آخر را در دو کوهه برگزار کنیم.بالاخره قرار شد این مراسم جلوی دفتر فرماندهی سردار عسگری برگزار شود. آقا سلمان شروع به سخنرانی کردند و بعد از گذشت مدتی با صدای بلند و لحن تندی از وضعیت دوکوهه انتقاد کردند و هم از بی حجابی ها و بد حجابی ها گله مند بودند و هم از وضعیتی که بعد از نماز در حسینیه و مراسم گردان تخریب به وجود آمده بود بسیار ناراحت بودند تا اینکه بعد از مدتی که صدای آقا سلمان بالا رفت تا اینکه خود سردار، سر رسید و به همراه او هم خادمین دو کوهه و سایر دوستان سردار خودشان را به جلوی دفتر فرماندهی رساندند.

یکی در آن جمع حرف همه را زد:" که ما بچه حزب اللهی ها دوکوهه را حیات خلوت خود می دانستیم وقتی شهر طاقت ما را سر می برد ما چشم امیدمان به دوکوهه بود، دیگر اینجا نباید به گناه آلوده شود، دیگر به بهانه ی جذب حداکثری چند خاکریز می خواهیم عقب نشینی کنیم؟ ما با این کار،نیروی های خودی را از دست می دهیم و شما حرف از جذب حداکثری و دلقک بازی می زنید! ما چشم امیدمان به غروب های دوکوهه بود، چرا هر سال وضع دوکوهه بدتر از سال گذشته اش می شود؟، دوکوهه یک جای زیارتی برای ما بود، نه سیاحتی! چرا باید مدیریت راهیان به این سمت و سو برود، چرا باید اجرای برنامه ها این طور بشود..."

بالاخره با این صحبت ها، بحث بالاگرفت وسرانجام برای حل و فصل موضوع سردار و چند نفر دیگر به نمایندگی از بقیه به دفتر فرماندهی رفتند تا بحث را ادامه دهند و بهتر انتقادات خود را به گوش سردار و دیگر افراد برسانند. البته ناگفته نماند که در این حین تند روی هایی توسط برخی افراد صورت گرفت که به سادگی نباید از آن ها چشم پوشید.

اما مسئله ای که در آخر اکثرا اتفاق نظر داشتند، این بود که مطرح کردن این مسئله ، کار خوبی بود اما نحوه ی بیان کردنش اشکال هایی داشت که اگر رخ نمی داد، این مسئله بهتر مطرح شده بود و دلخوری کمتری به وجود می آمد، البته که فردای آن روز خودمان خدمت سردار رسیدیم و از روایتگری زیبای ایشان بهره بردیم و دلخوری ها، برطرف شد اما...اما...

اما خلاصه این که باز هم در انتظار آرامش غروب دوکوهه ماندیم و امسال هم گذشت و دیگر معلوم نیست...

سگ های بی قلاده

ترکش ولگرد — 2012-03-23T07:22:23+01:00

1.داستان فیلم

داستان فیلم، روایتی از حوادث انتخابات سال 88 و بعد از آن است که از طرح ترور آقای خاتمی شروع می شود و به روایت سایر اتفاقاتی که توسط منافقان، بیگانگان، نیروهای اطلاعات، بسیج و مردم در روند سیاسی کشور رخ داده بود، می پردازد. این روایت، از درون یک خانواده ای شروع می شود، پدر این خانواده در وزارت اطلاعات مشغول به کار است و دو فرزند با دو گرایش مختلف سیاسی دارد که این اتفاقات دربستر این خانواده شکل می گیرد و کم کم به جامعه کشیده می شودو ابعاد مختلف آن نشان داده می شود و سرانجام به تسخیر سفارت انگلیس در ایران می انجامد.

2. نوع ساخت و بازی ها

کارگردان در این روایت، سعی کرده تا یک رویداد سیاسی، اجتماعی را بی طرفانه نقل کند به طوری که مخاطب با هر گرایش سیاسی را تا انتهای فیلم همراه می کند. این فیلم بعد از فیلم "پایان نامه" که بیشتر یک فیلم پلیسی با چاشنی اتفاقات سال 88 بود، دومین فیلم در این باره است که خواسته روایتی واقع بینانه را نقل کند که شاید دلیل استقبال زیاد و همراهی مخاطبان نیز همین باشد.

داستان فیلم علاوه بر روایت یک اتفاق سیاسی به بررسی خوب و همه جانبه از موضوعات مختلف می پردازد، از درگیری های لفظی و فکری موجود دربین جوانان تا اقشار مختلف مردم و وزارت اطلاعات.کارگردان به معاندین و سودجویان این گونه حوادث که فقط و فقط برای تشویش اذهان و اثبات دشمنی خود، چنین اقداماتی را می کنند، نیز می پردازد علاوه بر آن بسیجی ها و نیروهای لباس شخصی را در قالب قشری از مردم که همواره برای حفظ این نظام آماده ی مبارزه هستند به تصویر می کشد وهمچنین به مردم عادی نیز پرداخته است.

کارگردان با نقد وزارت اطلاعات و به تصویر کشیدن آن در یک فیلم کاملا سیاسی، جسارت خود را، برای ورود به این عرصه ها نشان می دهد و با نشان دادن گروه های مختلف به طور مستند در فیلمش مانع از برخوردهای تند و افراطی با فیلم و درک و همراهی مخاطبان می گردد و هم چنین موجب ابداع یک روش مناسب برای پرداختن به چنین فیلم هایی که معمولا در جامعه ی ما مورد توجه مردم و مسئولین قرار نمی گرفت، شد. آقای طالبی با چنین روشی به این روند، به نوعی خاتمه بخشید و عرصه را برای دیگر افراد مهیا کرد تا در موضوعات سیاسی اجتماعی، بیشتر حضور پیدا کنند و در چنین قالب هایی با مردم ارتباط برقرار کنند.

همچنین کارگردان با بازی خوبی که از بازیگران گرفته است و برای اینکه مخاطب درک و فهم بیشتری از نفوذ در وزارت اطلاعات داشته باشد، تا انتهای فیلم مخاطب را با یک تردید و دو دلی نسبت به نفوذی بودن تک تک افراد این وزارت همراه می کند تا روایت واقع بینانه تر و ملموس تری به مخاطب خود ارائه دهد.

فیلم برداری و بازیگردانی عوامل در سطح بالایی صورت گرفته است که بسیاری از صحنه های تظاهرات خیابانی فیلم واتفاقات آن مطابقت بالایی با آن چه که مردم در واقعیت دیده بودند داشت که به گفته ی سازنده ی فیلم این اطلاعات، حاصل مطالعه ی نزدیک به سه هزار صفحه کتاب و مقاله می باشد که همه وهمه به مستند کردن و درنتیجه ملموس بودن فضای فیلم با فضای واقعیت کمک شایانی کرده است و همین عامل علاوه کمک کردن به روایت مستند گونه ی فیلم باعث شد تا مورد سوء استفاده ی شخص یا گروه خاصی صورت نگیرد و صرفا یک روایت واقعی یا خیلی نزدیک به واقعیت باشد، که در همین جامعه و به فاصله زمانی کمی رخ داده که تفسیرو تحلیل آن را به خود مخاطب واگذار می کند.

امتیاز من به فیلم(از 5 نمره):
داستان فیلم :4 نوع ساخت و بازی ها:4 ارزش دینی :4
میانگین:4

اینک همه چیز یا سرخ است یا حسینی نیست...

ترکش ولگرد — 2011-12-03T10:57:19+01:00

عقل گفت کنج عافیت و سلامت را رها کردن و گام در راهی چنین پر مخاطره نهادن شرط مصلحت نیست، عشق بانگ برآورد"الرحیل" که دنیا خانه ی فناست و به هیچ کس وفا نمی کند، چون طوفان ابتلائات برخیزد، خانه ی سست بنیان عافیت را در هم می پیچد و ویران می کند. زمین سیاره ی رنجی است که جز اهل صبر و رضا در آن مأمنی نمی جویند. (سید شهیدان اهل قلم)

فجر داستان زاده شدن عمرو رشد آدمیست، داستان حیات اوست، داستان بزرگ شدن او، از تولد تا شیرخوارگی از روی پای خود ایستادن تا شکوفا شدن از ذره ذره، بودن تا چشمه چشمه جاری شدن، از گسیختگی حیات تا یقین، از عاشق شدن تا وصال، از آمدن تا رجعت، از جهنم تا بهشت، همه، داستانی است که هماره و همیشه، هر روز و هر لحظه برای او تکرار می شود. داستان فجر داستان بقاست. کاروانی است که بانگ الرحیل آن همه را می خواند تا به جمع دارندگان حیات ابدی بپیوندند و اما انسان غره، که دل به دام یگانه بودنش سپرده است، چشمانش به سیاهی شب خو گرفته و شب او را مست و پایبند خانه ی سست و بی پایه ی این بلاد ساخته است. او در این شب می ماند، اگر بیدار نشود و برای او دیگرهیچ ولی و فرستاده ی هدایتگری نخواهد بود.

اما آنان که دل به شب نسپرده اند و آینه ی وجود را در انتظار رویت نوری امید بخش جلا داده اند، آنان که کرامت از وجودشان سرچشمه گرفت و در کوچه پس کوچه های جامعه جاری شد، همانان دوباره زاده می شوند و فجری دیگر را پایه می گذارند. زادنی که نوای آن چنین است: یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی.

و خدا نزدیک است...

ترکش ولگرد — 2011-08-30T12:18:27+01:00

حال که راز شب قدر را درک کرده ای، حال که فهمیده ای در طول ماه خدا از تو چه می خواهند، حال که فهمیده ای رنج گرسنگی و تشنگی را به جان خریدن تنها برای این بود که خود را بشناسی ، حال که فهمیدی زنده نگاه داشتن شب های قدر برای این بود که به منتهای کمالت واقف شوی، حال که فهمیدی عید فطر، عید توست و تو قدر و منزلتت را یافتی، اگر شبهای قدر رمضان را از دست دادی مبادا افسوس بخوری. می گویند شب عید فطر هم شب قدر است.می گویند هرکس که ماه رمضان را ازدست داد روز عرفه به درگاه الهی بیایید .برای آنان که از کاروان شب زنده داران رمضان و عرفه جا مانده اند، محرم فرصتی مغتنم است. می گویند شب نیمه شعبان هم از لیالی مبارک قدر است.می بینی که این آمدن های توست که مهم است.اصلاً این عناوین نمادهایی اند برای این که مردم گردهم بیایند و ازاعماق جان پروردگارشان را بخوانند. شاید اگر این شب ها برگزیده نمی شدند کسی به فکر این شب ها نمی افتاد. شب قدرآن هنگامی است که تو خودت و قدر خودت را بیابی و بشناسی.

این همه نشانه و آیه برای توست، ای خردمند. قرآن را به تمامی در شب قدر نازل نموده اند، راستی می دانی که شب سپری شدنی است، همه ی شب ها یک زمانی به پایان می رسند و تو باید این را باور داشته باشی . می دانی که شب قدر، چقدر عظیم و با شکوه است اما راز گذراندن این شب و همه ی شب ها، یگانگی توست. تو باید تک باشی چون خدای تو تک است. شب قدر از هزار ماه برتر و بالاتر است و تو را در سپری کردن این شب یار و یاور و شفیقی لازم است. امشب ملائکه و روح نازل می شوند تا تدبیر کنند امور را به اذن پروردگارت و تو باید باور داشته باشی، باور داشته باشی به این شب ها و به این که آن ها هرچقدر هم طولانی و بلند باشند مقدمه ای هستند برای روز. و شب قدر را سلام است تا فجر. سلام بر فجر، سلام برروز سلام برنور، سلام بر تو، که در دل سیاهی این شب ها مطمئنی. بیا... بیا که خدایت زمانیست که در انتظارت نشسته است و در آغوش او جای توست.

شبی که مقاومت، گره ای در مقابلش ندید.

ترکش ولگرد — 2011-08-26T17:26:41+01:00

این پست 30مردادماه نوشته شده است.

دیشب باز هم برنامه گره(+) که قسمت های پایانی اش را سپری می کند، دوباره از شبکه 3سیما پخش شد و در ادامه ی بحث برنامه های پیشینش و بعد از صحبت از دو تمدن غربی و اسلامی ، سنتی یا نوع معماری ها یا وضعیت حجاب و ازدواج و دیگر مسائل تئوریک از این قبیل، دیشب، شب بیستم ماه رمضان با حضور حاج حسین یکتا آن هم به عنوان یک راوی ساده در این برنامه و با عنوان سبک زندگی از نوع مقاومت شروع شد.

حاج حسینی که با راهیان نور و دیدار از مناطق جنگی جنوب و غرب ،تحولی عظیم در جریان این کشور نهادینه کرد و کسی که در دوران جنگ یک چشم ظاهرش را از دست داده اما از خیلی از ما ها که دو چشم سالم داریم با بصیرت تر عمل کرده و چه دل ها و قلوبی را با همین بازدید از این مناطق متحول نکرد که فقط چند نمونه اش را در این برنامه نام برد. از آن دختری که بعد از سی سال زندگی اش با حضور در این مناطق، تازه تولد یک سالگی خود را جشن می گیرد و می گوید که من تازه متولد شدم و فهمیدم در این عالم چه خبر است تا پروفسور مولانا. و باز هم جمله ی زیبای سید ما : "....و هنوز در این عالم رازیست که جز با خون فاش نشود.

چه بحث های تئوریک و زیبایی که با دیدن همین سرخی خون مقاومت زنگ باختند وچیزی از خود باقی نگذاشتند، چه سبک زندگی زیبایی که به قول حاج حسین روز به روز در حال پروراندن چمران ها در دهلاویه های این ایران است.

سبک زندگی و این اسمی که من با آن تو را محدود کردم و نشان دادم زبان الکن خود را، ای مقاومت، ای شهادت. تو هم همانند هزاران واژه ای که ما در فرهنگ خود داریم، قابل گنجایش در الفاظ نیستی آن هم به محدودیتی این چنین که تو را life style بنامند و با آن با تو پز دهند.

آری مقاومت ، تو به ما آموختی که چطور می شود برای خدا زندگی کرد و دم بر نیاورد، چطور می شود، بی هیچ ادعا و بی هیچ امکاناتی به مقابله ی با کفر رفت و فقط خدا را دید.

به درستی که هر کس تو را نمی بیند کور است. نه این که کوری نصیبش باد بلکه کور است صم بکم عمی فهم لایعقلون . کور است و کور شده چشم های دلش تا ببیند که چه غوغایی کرده این مقاومت وشهادت با دل ها و بال های بسته شده ی عاشقان خدایی.

دیشب شبی بود که در رسانه نمایش داد که چطور این سبک دارد نفوذ می کند در عمق دل ها و چطور دارد می پروراند ایمان ها و دل های راسخ را، شبی بود که دیگر هیچ حرفی نمانده بود برای آن جوان هایی که خود را با این فرهنگ بیگانه می پنداشتند و دیدند که چطور کسانی با باور کردن آن به ناکجاها رسیدند و یک شبه هزاران سال را پیمودند.

بگذار چشم هایم بسته باشد

ترکش ولگرد — 2011-06-16T11:40:33+01:00

این همه نشانه و آیه برای توست، ای خردمند. گویند که خداوند با اولین صدای" یا اله العاصین" رو به بنده ی گنه کار خود می کندو طوری نگاه می کند که گویی همین یک بنده را دارد ، در همین حال است که به فرشتگان خود این بنده هایش را نشان می دهد که این است بنده ی من.

دوست دارم چشم هایم بشویم و ببندم و دوباره باز کنم و دوباره تماشا کنم عالم را، چشم هایم را ببندم روی دنیای زبون و چه زیباست عالم من با تو هنگامیکه چشم هایم را می بندم به روی بدی.

و چه غم ناک است که کنار تو بودن و تو را ندیدن و عاشق مخلوقات تو شدن و چه خنده آور است نگاه عالمیانی که مست ومدهوش خیابان های شلوغ شهر می شوند و چه عجیب است ندیدن این همه نشانه .شگفتا از این همه نشانه و چشم های کوری که گویی روشنایی برای دیدن آن ها را ندارند، چشم هایی که از نور ظلمت پر شده و نور فراگرفته در همه جا را نمی تواند که ببیند و چه آدم های عجیبی ...

و کسانی دائم تو را در سجودند کسانی که حتی جز تو کسی را نمی بینند و طعام جسمشان تماشای جلال توست، روی زمینند اما در آسمان، روی عرش سیر می کنند، کسانی که چشم گشوده اند تا انتهای افق و انتظار می کشند بهار را، انتظاری که در عطش حضور معنا شده است. عجب عالمی دارند آنان که زیر سایه ی درخت تو را می بینند و چه دنیای غریبی دارند کسانی که صبح سلام می کنند به تو و دستهاشان دائم رو به آسمان است و چه چیزها که نمی بینند؛ باتو ، تو را میان ثانیه های دویدن عالم و چقدر دور مانده ایم از قافله، نزدیک بودیم تا وصال ما روزی در کنارت بودیم و الآن نمی دانم در کجا باید خود را پیدا کنم؛ بگذار... بگذار همچنان چشم هایم بسته باشد به روی بدی که زیباست عالم من با تو.

ای راهنمای گمشدگان اهدنا الصراط وی چشم راهروان اهدنا الصراط

در دوزخ هوا و هوس مانده ایم زار گم کرده ایم راه جنان اهدنا الصراط

رفتند اهل دل همه با کاروان جان ما مانده ایم بی دل و جان اهدنا الصراط

گم گشته ی فیض راه به جایی نمی برد ای رهنمای گمشدگان اهدنا الصراط

بگذار ستایش کنم تو را به زیبایی روان شدن شبنم روی گلبرگ به راحتی پرواز پر در آسمان. بگذار ستایش کنم تو را، به مسحوری پرندگان مهاجر، به ملموسی بازی کودکی میان کوچه ها؛ یک دم بگذار روحم در استواری صخره ی زیر موج،مهربای تو را ببیند؛ بگذار کنار تیک تیک ساعت، حضور محسوس تو را در تنهایی امروزی درک کنم. جسم خاکی عزلت نشینم را به دنیای پر هیاهوی آدمیان بیاور تا اگر غلتیدن شبنمی هست من معنای واژه هایشان را بفهمم وقتی از زبان روحشان جاری است، که تو را عبادت می کنند بگذار آن دم که پیام آوری پیامت را می آورد تو را با چشمان قلب کوچکم نظاره کنم و بگذار..بگذار دعا کنم فقط این را که خدایا اهدنا الصراط.

انت بدمی یا اخی

ترکش ولگرد — 2011-06-09T17:19:34+01:00

و سید شهیدان اهل قلم چه زیبا فرمود: ...وهنوز هم در عالم رازیست که جز با خون فاش نشود.

برادر من در بحرین یا هر جای دیگر که دست به دست هم به پا خیزیده اید برای رهایی از چنگال مستکبران و اسلحه ای جز فریاد خود ندارید، اسلحه ای جز خانه ها و کاشانه های ویران شده ی خود ندارید اسلحه ای جز خون خود ندارید تا مظلومیت خود را نشان دهید، پایدار باشید و پایداری کنید که پیروزی نزدیک است (نصرمن الله و فتح قریب) پایدار باشید تا دهان این مستکبران که بوی تعفن آن دارد همه جای این دنیا را می گیرد به خاک بمالید.

دیگر حتی خودتان هم دیگر نمی توانند دهان مردم خود را ببندند و مردمی را که سال های سال با رسانه های مبتذل و اراجیف شان ذهن و فکرشان را پر کرده بودند را نمی توانند کنترل کنند و آن ها هم که سال هاست سرمست عیاشی های خودشان بودند هم بیدار شده اند و فریاد آزادی سر می دهند.

دیگر داریم به آن روز نزدیکتر می شویم که گفته اند که فریاد آزادی خواهی در همه جای عالم فراگیر خواهد شد حتی گوش های ابر قدرت ها را کر خواهد کرد و همه منتظر دادرس خود هستند. شما هم با خون خود این انتظارتان را نشان می دهید و راز های ناپیدای این جهان را فاش خواهید کرد اندکی صبر سحر نزدیک است.

مقام معظم رهبری هم آخرین حرف ها را زدند و فرمودن که همه بیدار شوند(اگر هنوز در خواب هستند!) و ببینند این بیداری ها را ببینند این اسلام خواهی ها را و بدانند که ما به هنگام موضع گرفتن در مقابل این کشور ها دچار بلاتکلیفی نیستیم و موضع خود را روشن و واضح همان طور امام خامنه ای مطرح کردند، دنبال می کنیم ایشان فرمودند: "اگر ما ملتهاى مسلمان بیدار باشیم، به نداى قرآن - كه ما را به صبر و استقامت و ثبات امر میكند، به ما امید میدهد - گوش كنیم، به خداى متعال سوء ظن نداشته باشیم، به وعده‌ى الهى امیدوار باشیم و براى آن تلاش و كار كنیم، بدون شك این ملتها به پیروزى می رسند.
شاخص عمده در حركت مردمىِ این كشورها سه چیز است: یكى اسلامى بودن، یكى ضد آمریكا و صهیونیست بودن، و یكى مردمى بودن. این شاخص در همه‌ى این كشورها مشترك است. موضع ما در مقابل این حركتهاى مردمى روشن است: هر جا حركت اسلامى است، مردمى است، ضد آمریكائى است، ما با این حركت همراهیم؛ اما اگر در جائى ببینیم با تحریك آمریكائى‌ها، با تحریك صهیونیستها، یك حركتى به راه افتاده است، با آن حركت همراهى نمی كنیم. ما با حركتهاى ضد آمریكائى و ضد صهیونیستى همراهیم. "

همه باید بیدار باشند،همه.

ما همان جوانان اماممان هستیم و عزم خود را جزم کرده این تا دندان های آمریکا را در دهانش خورد کنیمتا نظاره گر شکوفایی گل آزادی و توحید و امامت جهان نبی اکرم باشند و ما هم سعی می کنیم که وارثان خوبی برای این میراث ماندگار باشیم و برای حفظ آن بکوشیم و برای دیگران هم صادر کنیم.این همان ارث گران بهای اماممان هست جلوی چشممان.

"وصیت من به ملتهای كشورهای اسلامی است كه انتظار نداشته باشید كه ازخارج كسی به شما در رسیدن به هدف كه آن اسلام و پیاده كردن احكام اسلام است كمك كند؛ خود باید به این امر حیاتی كه آزادی و استقلال را تحقق می بخشد قیام كنید. و علمای اعلام و خطبای محترم كشورهای اسلامی دولتها رادعوت كنند كه از وابستگی به قدرتهای بزرگ خارجی خود را رها كنند و با ملت خود تفاهم كنند؛ در این صورت پیروزی را در آغوش خواهند كشید. و نیز ملتهارا دعوت به وحدت كنند؛ و از نژادپرستی كه مخالف دستور اسلام است بپرهیزند؛ و با برادران ایمانی خود در هر كشوری و با هر نژادی كه هستند دست برادری دهند كه اسلام بزرگ آنان را برادر خوانده . و اگر این برادری ایمانی باهمت دولتها و ملتها و با تایید خداوند متعال روزی تحقق یابد، خواهید دید كه بزرگترین قدرت جهان را مسلمین تشكیل می دهند. به امید روزی كه با خواست پروردگار عالم این برادری و برابری حاصل شود.

هم در اینجا باید بیفزایم كه احتیاج ما پس از اینهمه عقب ماندگی مصنوعی به صنعتهای بزرگ كشورهای خارجی حقیقتی است انكارناپذیر. و این به آن معنی نیست كه ما باید در علوم پیشرفته به یكی از دو قطب وابسته شویم . دولت و ارتش باید كوشش كنند كه دانشجویان متعهد را در كشورهایی كه صنایع بزرگ پیشرفته را دارند و استعمار و استثمارگر نیستند بفرستند؛ و از فرستادن به امریكاو شوروی و كشورهای دیگر كه در مسیر این دو قطب هستند احتراز كنند، مگران شاءالله روزی برسد كه این دو قدرت به اشتباه خود پی برند و در مسیر انسانیت و انساندوستی و احترام به حقوق دیگران واقع شوند؛ یا ان شاءالله مستضعفان جهان و ملتهای بیدار و مسلمانان متعهد، آنان را به جای خود نشانند. به امیدچنین روزی .

و وصیت من به گروههای مسلمان كه از روی اشتباه به غرب و احیانا به شرق تمایل نشان می دهند و از منافقان كه اكنون خیانتشان معلوم شد گاهی طرفداری می كردند و به مخالفان بدخواهان اسلام از روی خطا و اشتباه گاهی لعن می كردند و طعن می زدند، آن است كه بر سر اشتباه خود پافشاری نكنند و باشهامت اسلامی به خطای خود اعتراف ، و با دولت و مجلس و ملت مظلوم برای رضای خداوند هم صدا و هم مسیر شده و این مستضعفان تاریخ را ازشرمستكبران نجات دهید؛ و كلام مرحوم مدرس آن روحانی متعهد پاك سیرت و پاك اندیشه را به خاطر بسپرید كه در مجلس افسرده آن روز گفت :اكنون كه باید از بین برویم چرا با دست خود برویم .

وصیت من به همه مسلمانان و مستضعفان جهان این است كه شماها نبایدبنشینید و منتظر آن باشید كه حكام و دست اندركاران كشورتان یا قدرتهای خارجی بیایند و برای شما استقلال و آزادی را تحفه بیاورند. ما و شماها لااقل در این صد سال اخیر، كه بتدریج پای قدرتهای بزرگ جهانخوار به همه كشورهای اسلامی و سایر كشورهای كوچك باز شده است مشاهده كردیم یاتاریخهای صحیح برای ما بازگو كردند كه هیچ یك از دول حاكم بر این كشورها در فكر آزادی و استقلال و رفاه ملتهای خود نبوده و نیستند؛ بلكه اكثریت قریب به اتفاق آنان یا خود به ستمگری و اختناق ملت خود پرداخته و هر چه كرده اندبرای منافع شخصی یا گروهی نموده ؛ یا برای رفاه قشر مرفه و بالانشین بوده وطبقات مظلوم كوخ و كپرنشین از همه مواهب زندگی حتی مثل آب و نان و قوت لایموت محروم بوده ، و آن بدبختان را برای منافع قشر مرفه و عیاش به كارگرفته اند؛ و یا آنكه دست نشاندگان قدرتهای بزرگ بوده اند كه برای وابسته كردن كشورها و ملتها هرچه توان داشته اند به كار گرفته و با حیله های مختلف كشورها را بازاری برای شرق و غرب درست كرده و منافع آنان را تامین نموده اند و ملتها را عقب مانده و مصرفی بار آوردند و اكنون نیز با این نقشه درحركتند.

و شما ای مستضعفان جهان و ای كشورهای اسلامی و مسلمانان جهان بپاخیزید و حق را با چنگ و دندان بگیرید و از هیاهوی تبلیغاتی ابرقدرتها وعمال سرسپرده آنان نترسید؛ و حكام جنایتكار كه دسترنج شما را به دشمنان شما و اسلام عزیز تسلیم می كنند از كشور خود برانید؛ و خود و طبقات خدمتگزار متعهد، زمام امور را به دست گیرید و همه در زیر پرچم پرافتخاراسلام مجتمع ، و با دشمنان اسلام و محرومان جهان به دفاع برخیزید؛ و به سوی یك دولت اسلامی با جمهوریهای آزاد و مستقل به پیش روید كه با تحقق آن ،همه مستكبران جهان را به جای خود خواهید نشاند و همه مستضعفان را به امامت و وراثت ارض خواهید رساند. به امید آن روز كه خداوند تعالی وعده فرموده است ."

والسلام علی من اتبع الهدی

یک نخ سیگار با طعم فراستی

ترکش ولگرد — 2011-05-25T13:42:30+01:00

دوره های سینما پژوهی چند هفته ای بود که در دانشگاه برگزار می شد. این هفته هم با حضور مسعود فراستی بود.

بالاخره بعد از پانزده دقیقه تاخیر وارد سالن شد. در نگاه اول قد کوتاهش بود که توجهم را به خودجلب کرد و شروع به صحبت کرد هنوز ده دقیقه از صحبت هایش نمی گذشت که پاکت سیگارش را روی میز گذاشت و اولین سیگارش را روشن کرد و همان طور که صحبت می کرد، می کشید.بعد از چند دقیقه پرسش و پاسخ از حضار درباره ی محتوای جلسه، بحث خود را شروع کرد:

ابتدا با چند مثال وارد بحث شد و یحث فرم و محتوا را مطرح کرد و می گفت که: این فرم است که محتوا را می سازدو اینکه ایده وقتی به محتوا تبدیل می شود که از پس فرم بربیاید و هرچه که تطابق فرم با محتوا بیشتر باشد این انتقال حس عمیق تر خواهد بود، خود دیالوگ هم بخشی از فرم است. فرم را هم همین کادر بندی و نور و شخصیت پردازی و دیالوگ ها و... تشکیل می دهند.

و می گفت که دوربین باید به بخشی از وجود فیلم بردار تبدیل شود یعنی اینکه همانند چشمان تو عمل کند، مثلا این که ما وقتی می ترسیم چه جایی را و با چه حالتی نگاه می کنیم، باید این طور با دوربین برخورد باید کرد اما مشکلاتی هم دارد اولین مشکلش این است که این"من" فیلم بردار دخالت می کند در این جریان و نمی گذارد سوژه ، کار خودش را بکندو دومین مشکلش این است که باید متناسب با سرعت استعداد فضا در محیط رشد و حرکت کرد. اما این که چطور باید این "من" را حذف کرد خیلی دشوار است و به طور محض در سینما انجام نمی گیرد چراکه سینما به شدت تصویری است اما حذف "من" بیشتر به حوزه ی عرفان برمی گردد اما در سینما به قول آقا مرتضی بعد از یک جایی دیگر نمی توان مباحث الهی را بیان کرد .

سینما هم حد و مرزی ذارد و برای کار در این حوزه باید این حد و مرز را شناخت و بر اساس آن عمل کرد . سینما می تواند به دلیل ماهیتش ، حس و عواطف ما را در گیر کند و از این طریق از راه دل ما را به اندیشه وادارد و کار اصلی اش این است که حس و عواطف ما را تربیت کند.سینما دستگاه دلی است و باید در این حوزه دیده ها تیز باشد و عواطف شاد باشد یعنی این که راح باشیم و آن جایی که باید بخندیم ، راحت بخندیم و آن جایی که باید گریه کنیم به راحتی گریه کنیم. این ها اساس سینماست و خارج این ماهیت نباید بحث کرد.

اما وقتی باور ما از جنس خودمان نباشد دیگر به حس تبدی نمی شود تا موثر تر واقع شود.در باره ی فیلم های تخیلی هم هر چقدر فیلم ساز قدرت تخیل داشته باشد و در مورد ایده ی خود تخیل کرده باشد می تواند این تصور خود را به تصویر بکشد.

اثر وقتی کامل است که مستقل از سازنده ی خود باشد به این معنا که باید هر اثری بتواند از خودش دفاع کند باید اثر گذار باشد آن هم به تنهایی باید به تنهایی و بدون خالق خود اثر گذار باشد. ما باید از اثر خود به خالق برسیم نه این که برعکس که این طور باشد که اثر نیازمند خالق خود باشد تا واضح کند اثر را.

سینما هر آن چیزی است که ما می بینیم و نشانه وقتی می تواند نماد باشد که در گام اول بتواند از معنای اولیه ی خودش برآید و سپس معانی دیگری را بیان کند تا بتواند در ناخود آگاه تاثیر بگذارد و این طور نیست که ما بخواهیم با حرف و کلام چیزی را نماد کنیم و این با اراده ی من نمی شود بلکه باید در فیلم وتصویر این نمایان شود. نماد دیدنی است نه کلامی بلکه در سینما کلام هم در خدمت دیدن قرار می گیرد.ما فقط با مرده می توانیم مرگ را نشان دهیم و فقط با عاشق است که می توانیم عشق را نشان دهیم.

در آخر هم اشاره کرد که ما الآن و در این وضعیت ابتدا باید به فکر یک سینمای ملی باشیم تا بتوانیم فرهنگ غنی خود را به تصویر بکشیم و بعد به فکر سینمای اسلامی باشیم.

نحن ابنا الحیدر...

ترکش ولگرد — 2011-05-07T16:02:43+01:00

باز این روز ها ندای "این الفاطمیون" به گوش می رسد که، کجایند فاطمیون؟ کجایند فاطمی ها؟ کجایند کسانی که خود را در راه ولی خود فدا کردند؟ کجایند کسانی که سیلی خوردند تا ولیشان بماند؟ کجایند کسانی که ذوب ولایت بودند و در راه ولایت آتش گرفتند؟ کجایند کسانی که بی نشان ماندند و زهرایی درخشیدند؟ کجایندکسانی که بی نشان ماندند و نگذاشتند که ولایت بی نشان شود؟کجایند کسانی که زهرایی زندگی کردند و فاطمی رفتند؟ کجایند کسانی که رفتند تا ولایت بر سر ما بماند؟ کسانی که به ما یاد داند که چه طور باید در راه ولایت ماند و چطور باید از تمام وجود خود گذشت تا ولی خدا بماند.

وچه خوش ایامی است این روز ها، اربعین شهدای بحرین و ایام فاطمیه و چه خوش ندایی که به به این الفاطمیون پاسخ دادید و گفتید "نحن ابنا الحیدر..." ، ماییم فرزندان حیدر و چه خوش ندایی...

همانا شما در بحرین یاد مادرتان را زنده می کنید و نشان دادید که چه طور می شود فاطمی زندگی کرد و چه طور حسینی وارد میدان شد چه طور می شود دید و شنید هتک حرمت ها و جسارت ها را و اما چیزی نتوان گفت، آری شما به ما یاد دادید که چه طور می شود بی نشان ماند و از بی نشانی، زهرایی درخشید.

ناموس اسلام را دارند به غارت می برند و بی وجدان ها ی آل سعودی و آل خلیفه خفه شده اند، روز به روز مساجد و حسینیه ها را دارند خراب می کنند و ما تن خود را در گور لرزان تر می بینیم، اما از این ها صدایی در نمی آید، این ها همان هایی هستند که قرآن فرموده که

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِیرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ ﴿۱۷۹سوره مبارکه اعراف﴾

"گوش دارند اما نمی شنوند و چشم دارند اما نمی بینند ، قلب دارند اما نمی فهمند این ها همان چهارپایان اند بل هم اضل بلکه پست تر از آن" از این طرف هم که عده ای در داخل هم که انگار که خود را به نفهمی زده اند یا اینکه واقعا نمی فهمند. نمی بیند و نمی شنوند شعار های برخاسته از اسلام را و این بیداری اسلامی را.

آری همانا شما فرزندان حیدر هستید و پدران مایند، همان طور که پیامبر(ص) فرمودند : همانا من و علی (علیه السلام) پدران این امتیم.ما خود را فرزندان شما می دانیم و خود را دست پرورده و تربیت شده ی شما و دستگاه اهل بیت می دانیم، می دانیم که اگر افاضات شما نبود الآن دیگر معلوم نبود ما چه روزگاری را داشتیم.

روز به روز خودمان را سرگردان تر در این وادی می بینیم خود را "یتیهون" در این زمین جور بلا می بینبم، می بینیم که روز به روز داریم در این گرداب بلا فرو می رویم و انگار نه انگار، نمی دانم تا درمانده شدن چقدر مانده، چقدر مانده تا همه طلب منجی کنند همه در مانده و بیچاره شوند و بفهمند که دیگر خودشان نمی توانند به تنهایی زندگی کنندو بدانید که ما هنوز منتظریم، منتظر...

ما هم شما را برادران خود می دانیم و هر جا که عرصه باز شود بدانید که وارد خواهیم شد تا برادریمان را اثبات کنیم پایدار بمانید همان طور که امام خامنه ای فرمودند که مطمئن باشید که این قیام ها نتیجه بخش خواهد بود ان شاء الله و این حركت بیدارى تا قلب اروپا خواهد رفت....

لفظی به نام رزق و معنایی به لفظ رزق

ترکش ولگرد — 2011-04-03T12:53:01+01:00

مگر خود خداوند در قرآن نفرموده اند که خودم روزیتان را می دهم مگر نگفته اند که روز شما به عهده ی من است . به قول بنده خدایی اگه این حرف را بک نفر به ما زده بود بیشتر اعتماد می کردیم تا این که خداوند به ما گفته .آن وقت حداقل خیالمان راحت تر بود و آسوده خاطر تر بودیم که روز یمان خواهد رسید.

تا به حال توجه کرده ایم که هرروز این هوایی که با آن تنفس می کنیم از کجا می آید، بارانی که از آسمان می بارد از کجاست، نوری که به ما می رسد و هزارن چیز دیگری که ما را احاطه کرده اند و بدون وجود هرکدامشان زندگی وجود ندارد. آیا این ها رزق نیست؟این ها همان ساده ترین وسایل برای زنده بودن ما نیستند،این ها را جه کسی به ما می رساند؟چطور می رساند؟تا به حال دقت کرده ایم؟!

با کمی تامل به راحتی در می یابیم که هر روز و هر دقیقه کسی هست که این بساط زندگی کردن را برای ما فراهم می کند بدون اینکه ما حتی ذره ای حواسمان جمع باشد و متذکر این ارزاق باشیم.

" رزق" در قرآن به معناى عطائى است جارى و همیشگى، و رزق دادن خداى تعالى عالم بشریت را از آسمان، عبارت است از فرستادن باران و برف و امثال آن و یا هرچیزی که به وسیله ی آن حیات ادامه یابد.

به گفته ی علامه طباطبایی رزق معنویش را- كه رزق حقیقى هم همانست، چون مایه حیات جان انسانى است، و رزقى است فنا ناپذیر- بدون پیش بینى خود او مى‏رساند، دلیلش این است كه انسان نه از چنین رزقى آگهى دارد و نه مى‏داند كه از چه راهى به وى مى‏رسد.

خداى سبحان كه ولى و عهده‏دار سرپرستى بنده متوكل خویش است، او را از پرتگاه هلاكت بیرون مى‏كشد، و از طریقى كه خود او پیش‏بینى آن را نمى‏كند، روزى مى‏دهد، و چنین بنده‏اى به خاطر اینكه بر خداى تعالى توكل كرده، و همه امور خود را به او واگذار نموده، هیچ چیز از كمال و از نعمت‏هایى را كه قدرت به دست آوردن آن را در خود مى‏بیند از دست نمى‏دهد، خلاصه آنچه را كه امیدوار بود به وسیله سعى و كوشش خود به دست آورد همان را خداى تعالى برایش فراهم مى‏كند، براى اینكه او به وى توكل كرد، و كسى كه بر خدا توكل كند، خدا همه‏كاره او مى‏شود، و هیچ سبب از اسباب ظاهرى اینطور نیست، براى اینكه هر سببى را كه در نظر بگیرى یك بار كارگر مى‏افتد بار دیگر نمى‏افتد، ولى خداى تعالى این طور نیست،" إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ"، چون خدا به كار خود مى‏رسد و تمامى امور در حیطه قدرت خداى تعالى است" قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً" و وقتى حدود و اندازه هر موجودى را خداى تعالى معین مى‏كند، بنده متوكل هم یكى از موجودات است، او نیز از تحت قدرت خدا خارج نیست، پس اندازه‏ها و حدود او نیز به دست خدا است.

نیز از محمد بن مسلم روایت آورده كه گفت: از امام صادق (ع) از كلام خداى عز و جل پرسیدم كه مى‏فرماید:" وَ مَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ"، فرمود: یعنى در دنیایش به او این چنین رزق مى‏دهد [1].

اینجاست كه خداى تعالى چنین بنده‏اى را به حكم" یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً" از تنگناى وهم و زندان شرك نجات مى‏دهد، دیگر به اسباب ظاهرى دلبسته نیست و به حكم" وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ" از جایى كه او احتمالش را هم ندهد رزق مادى و معنویش را فراهم مى‏كند، اما رزق مادیش را بدون پیش بینى خود او مى‏رساند.

اصلی ترین عامل در كسب روزی برای انسان تلاش و كوشش همت خود اوست، چرا كه«لیس للإنسان إلا ما سعی» یعنی برای انسان هیچ چیز نیست مگر آنچه كه كوشیده و به دست آورده ـ (نجم/39) ـ یعنی اگر انسان تلاش نمود و حركت كرد خداوند نیز در دامان او بركت می نهد، و اگر سستی كرد چیزی جز تنگدستی نصیب خود نكرده است. خداوند در جای دیگر می فرماید: هر كس بر وفق كوشش و تلاشش پاداش می گیرد.(طه/15 ـ 20)
حضرت علی(ع) نیز در این باره می فرمایند:"من توكل علی الله سبحانه كفی واستغنی" یعنی هر كس توكل كند به خداوند تعالی، همین او را كافی است و خداوند او را بی نیاز از هر چیز دیگری كند.

زیبایی این نظام روزی رسانی این جا معلوم می شود که تک تک افراد باید تلاش کنند برای روزی خودشان اما در آخر خدا که روزی ما را تضمین کرده ، به ما می دهد.

[1] نور الثقلین، ج 5، ص 355 به نقل از كافى.

ماچماق به دستیم و اما شما را ...

ترکش ولگرد — 2011-03-29T08:02:55+01:00

هنوز یک هفته نشده که این فیلم رو دیدم و اما با اینکه پست قبلی رو زدم و اما جا داره این رو یاد آور بشم که از ارزش فیلم و نامش همین که، یک سری از ارزش ها رو برای ما زنده کرد در قسمت اول، و البته در قسمت بعدی(که کمرنگ تر بود) باز هم به آن ها تداوم بخشید و در همین قسمت هم (3) با اینکه کلی نسبت به آن انتقاد دارم اما جاهایی از بعضی ها رو سوزونده که فکر کنم تا آخر عمرشون وقتی به آن جا نگاه کنن چیز هایی در ذهنشون تداعی می شه که هیچ وقت از یاد نخواهند برد.

جالبی این امر نیز همین است که این فیلم با همه ی نقاط قوت و ضعفش فیلم رقیب را با پوزه به خاک مالیده و با این همه تبلیغاتی که تو بی بی سی کرده بودند و اون همه صدایی که از خودشون و اصغرشون تو جشنواره در کرده بودند و حرف از تحریم این فیلم می زدند اما رکورد فروش فیلم به خودی خود شدت سوختگی رو بیشتر کرد و جراحاتی را به بار گذاشت.